Στην αρχαία γεωκεντρική αστρονομία (κυριώς στο μοντέλο του Πτολεμαίου), οι επίκυκλοι και οι αποκεντρωμένοι κύκλοι (deferents) ήταν γεωμετρικές κατασκευές που χρησιμοποιούνταν για να εξηγήσουν τις παρατηρούμενες ανισορροπίες κινήσεων του Ήλιου, της Σελήνης και των πλανητών—ειδικά την ανάρτηση κίνησης και τις διακυμάνσεις της ταχύτητας—διατηρώντας τη Γη στο κέντρο.
Ένας πλανήτης κινείται σε έναν μικρό κύκλο (επίκυκλο) ο οποίος ο κέντρος του ταξιδεύει κατά μήκος ενός μεγαλύτερου κύκλου (αποκεντρωμένο) γύρω από τη Γη. Όταν ο πλανήτης βρίσκεται στην απομακρυσμένη πλευρά του επικύκλου από τη Γη, φαίνεται να κινείται πιο αργά· στην πλησιέστερη πλευρά, πιο γρήγορα. Αυτό εξηγούσε τις αλλαγές στην φαινόμενη ταχύτητα.
Το κέντρο του αποκεντρωμένου κύκλου μπορούσε να είναι αποκεντρωμένο από τη Γη (εκεντρικός), και η κίνηση του επικύκλου μπορούσε να είναι αντιστραμμένη σε σχέση με τον αποκεντρωμένο, παράγοντας τις φαινόμενες οπισθοδρόμους βροχόσχοιμα πλανητών όπως ο Άρης.
Αν και αυτές οι συσκευές πρόβλεψαν με επιτυχία τις θέσεις των πλανητών για αιώνες, ήταν μαθηματικά φικ, όχι φυσικές πραγματικότητες. Το ηλιοκεντρικό μοντέλο του Κοπέρνικου και οι ελλειπτικές τροχιές του Κέπλερ οι αντικατέστησαν τελικά, παρέχοντας μια φυσικά ακριβή περιγραφή της πλανητικής κίνησης.