Η απροσδόκητη αντίσταση της Antigone δεν είναι άλογη—είναι αρχηγική και απόλυτη.
Ταφεύει τον Πολυνείκη παρά τον θανάσιμο διαταγμάτων του Κρέοντα, προτιμώντας τον θείο νόμο από την ανθρώπινη διάταξη.
Αντιμετωπίζει τον Κρέοντα απευθείας, διατυπώνοντας την ηθική της στάση χωρίς συγγνώμη.
Συλληφθείσα, ούτε αρνείται ούτε μετατοπίζει ευθύνη. Η αναγνώρισή της είναι πράξη 능동ικότητας.
Αυτή η απροσδόκητη αντίσταση κοστίζει τη ζωή της αλλά την στέφει ως σύμβολο συνείδησης εναντίον τυραννίας.