Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Μαγεία >> Ψευδαισθήσεις

Γιατί δεν Βλέπουμε Θάνατο στην Σκηνή: Ηθική και Τέχνη της Θεατρικής Βίας

Η συνθήκη να κρατάμε την εξτρεμ βία—τυφλώσεις, βασανιστήρια, θάνατο—έκτος σκηνής δεν είναι απλή πριουδερία. Είναι σύγκλιση ηθικής, αισθητικής και φυσικής της ζωντανής παράστασης.

  1. Ηθικά Όρια: Το θέατρο είναι ζωντανό γεγονός με حقيقية σώματα. Η προσομοίωση γραφικής βλάβης ρισκάρει σωματική βλάβη στον ηθοποιό και γνήσια ψυχολογική τραυματισμό τόσο για τον εκτελεστή όσο και για το κοινό. Το καθήκον φροντίδας σφραγίζει ένα σκληρό όριο.
  2. Αισθητική της Πρόσληψης: Το θέατορο ευδοκιμεί στη μεταφορά. Ένα κραυγή από τα φτερά, μια σκιά στον κυκλόραμα, ένα σπρέι κόκκινου φωτός, ή η κλονική πτώση ενός ηθοποιού εμπλέκει τη φαντασία του κοινού πολύ πιο έντονα από ένα ακαταλληλικό πρόσθετο. Το μυαλό είναι το πιο εξελιγμένο ειδικό εφέ.
  3. Προστασία της "Διαθέσιμης Υποβολής στην Απίστευση": Μια απειθής γκιουρίδα σπάει την ιλλούζιον. Όταν το κοινό βλέπει τον μηχανισμό (το σωλήνα, τη σακούλα, το καλώδιο), η μαγεία πεθαίνει, αντικαθισμένη από αβεβαιότητα ή ανεπιθύμητη κωμωδία.
  4. Τεχνική Πραγματικότητα: Το ζωντανό θέατρο λείπει το монταζ, τα close-ups και τους dublέρους της κινηματογράφου. Το ριγκάρισμα μιας πειστικής, ασφαλούς, επαναληπτικής τυφλώσεως ή αποκεφαλίσεως οκτώ φορές την εβδομάδα είναι τεχνικά εφιαλτικό.
  5. Δημιουργική Ευκαιρία: Οι περιορισμοί γεννούν εφευρέσεις. Οι σκηνοθέτες χρησιμοποιούν συμβολικά γέστα (ένα κόκκινο πανί που βγαίνει από στόμα), ήχο σχεδιασμό (ένα ενοχλητικό κρακ) ή φωτισμό (αφίδνη σκότος) για να μεταδώσουν τον φόβο χωρίς την αίμα.

Το αποτέλεσμα είναι συχνά πιο δυνατό: η βία ζει στο μυαλό του κοινού, όπου προσαρμόζεται στους βαθύτερους φόβους τους.

Ψευδαισθήσεις

Related Categories