Στο Μέρος III του Ύμνου Στον Αρχαίο Ναύτη του Coleridge, ένα πνευματικό πλοίο προσεγγίζει φέροντας δύο προσωποποιημένες μορφές:
Μια λυγνύ φιγούρα σκελετός που αντιπροσωπεύει τη θνητότητα. Αποκτά τις ψυχές των 200 πλοιγίων που πεθαίνουν ένα-ένα, οι ψυχές τους περνούν σε αυτόν.
Μια φρικτή όμορφη γυναίκα με «λεπτές χείλη» και «μακριά, ξεριζωμένα, φυτικά μαλλιά». Κερδίζει τη ζωή του Ναύτη σε ένα παιχνίδι ζαριών — καταδικάζοντάς τον να ζει perpетώς με την ενοχή του, μια μοίρα χειρότερη από τον θάνατο.
Αυτές οι μορφές υλιστούν την κεντρική τάση του ποιήματος: το έγκλημα του Ναύτη (σκοτώσι του αλαβάτρου) απαιτεί τιμωρία, αλλά η πραγματική του εξιλέωση είναι η υπομονή — η μαρτυρία, η ανάγκη να μοιραστεί την ιστορία του.