Το Πείραµα Bobo Doll και η Θεωρία Κοινωνικής Μάθησης του Albert Bandura
Το πείραµα Bobo doll είναι μια µηριαία µελέτη που συνδέεται µε τη θεωρία κοινωνικής μάθησης του Albert Bandura. Διεξήχθη στα πρώτα µία 1960 στο Πανεπιστήµιο Stanford, το πείραµα παρατήρησε τη συμπεριφορά παιδιών µετά από την παρατήρηση ενός ενηλίκων µοντέλου που εναργούσε επιθετική συμπεριφορά απέναντι σε ένα φουσκωτό Bobo doll.
Κύρια Αποτελέσµατα
- Τα παιδιά που παρατήρησαν το επιθετικό µοντέλο ήταν σηµαντικά πιο πιθανό να µιµηθούν τις συγκεκριµένες επιθετικές πράξεις (χτύπηµα, γόνα, χτύπηµα µε σφύρα) από τα παιδιά που παρατήρησαν ένα µη-επιθετικό µοντέλο ή κανένα µοντέλο.
- Η µίµηση συνέβαινε χωρίς άµεση ενίσχυση—τα παιδιά δεν ανταµοίβονταν για την αντιγραφή· έµαθαν καθαρά µέσω παρατήρησης.
- Τα παιδιά µιµήθηκαν επίσης φωνητική επίθεση και νέες επιθετικές συμπεριφορές που δεν επιδείχθηκαν από το µοντέλο, δείχνοντας γενίκευση.
Θεωρητική Επίδραση
Αυτή η έρευνα άλλαξε ριζικά την κατανόηση της ψυχολογίας για τη μάθηση. Πριν από τον Bandura, η συμπεριφοριστική (Skinner) κυριαρχούσε—η μάθηση απαιτούσε άµεση ενίσχυση (αποδοχή/τίσµα). Ο Bandura απέδειξε ότι η παρατηρητική μάθηση (µοντελοποίηση) είναι πρωτεύον µηχανισµός: µαθαίνουµε βλέποντας άλλους, κωδικοποιώντας τη συμπεριφορά και αναπαράγοντας την αργότερα όταν µοτιβόµαστε.
Κληρονοµιά
- Θέµελιο της Κοινωνικής Γνωστικής Θεωρίας.
- Επήρενε τις συζητήσεις για τη βία στα µέσα, την γονική άσκηση, την εκπαίδευση, την θεραπεία (θεραπευτικές µοντελοποιήσεις).
- Ένα από τα πιο αναφερόµενα πειράµατα στην ιστορία της ψυχολογίας.
Το Bobo doll παραµένει το εικονικό σύµβολο της δύναµης του παραδείγµατος—ειδικά στα αναπτυσσόµενα νουά.