Μετά από δέκα χρόνια σκληρής φτώχειας για την αποπλήρωση του χρέους αντικατάστασης ενός διαμάντινου κοσμήματος, η κυρία Λουαζέλ αντιμετωπίζει την παλιά της φίλη κυρία Φορestiέ στους Ελύσιους Καμπούς. Εκφωνεί την αλήθεια: το χαμένο κοσμήμα αντικαταστάθηκε με καταστρεπτικό κόστος.
Η κυρία Φορestiέ, έκπληκτη, αποκαλύπτει την κατακερματισμένη ιρωνεία: «Ω, η φτωχή μου Ματίλντα! Το δικό μου ήταν ψεύτικο. Ήταν αξία το πολύ πεντακόσια φράγκα!»
Η αποκάλυψη είναι το δένουμαν—μια στιγμή καθαρτικής φρικτής. Οι Λουαζέλ θυσιάσανε την νεότητά τους, την ομορφιά και την άνεση για μια μίμηση. Η ιστορία κλείνει στην κενή συνειδητοποίηση της Ματίλντας: όλο αυτό το πάθος, για τίποτα. Το masterstroke του Μωπαςάν: το κοσμήμα δεν ήταν ποτέ ο θησαυρός; η ιλλούσια του τους καταστρέψανε.