Ο Ναβουχοδονόσορ Β' (βασιλεύει 605–562 π.Χ.), ο Βαβυλώνιος βασιλεύς που παρουσιάζεται στο Δανιήλ 1–4, οлицειώνει την τάση μεταξύ ανθρώπινης υπερηφάνειας και της ανώτατης εξουσίας του Θεού.
Παρατηρώντας την πρωτεύουσά του, δηλώνει: «Δεν είναι αυτή η μεγάλη Βαβυλώνα, την οποία χτίσαμε με τη δύναμή μου για κτίριο βασιλείας και για δόξα της μεγαλείοτητάς μου;» Αναθέτει αποκλειστική ευθύνη για την μεγαλείοτητα της αυτοκρατορίας του.
Εγείρει μια 90-ποδαία χρυσή estatua και απαιτεί λατρεία — υστερεί την θειώδη τιμή. Το επεισόδιο της φωτεινής φούρνας (Σαδράχ, Μισάχ, Αμπεδνέγκο) δείχνει τη δύναμη του Θεού πάνω από το βασιλικό διάταγμα.
Μετά από ένα προειδοποιητικό όνειρο (εξηγούμενο από τον Δανιήλ), ο Ναβουχοδονόσορ επιμένει στην υπερηφάνεια. Ο Θεός τον τιμωρεί με λυκανθρωπία — ζει σαν θηρίο για «επτά καιρούς» (πιθανώς χρόνια), τρώει χόρτο, τρίχες σαν φτερά αετού, νύχια σαν τσιμπούρια πουλιών.
Η λογική του επιστρέφει όταν «σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό» και δοξάζει τον Ψίστιο. Ομολογεί: «Η κυριαρχία του είναι αιώνια κυριαρχία... Κάνει όπως θέλει στη στρατιά του ουρανού... κανείς δεν μπορεί να σταματήσει το χέρι του.»
Μεταγενέστερη υπερηφάνεια (υπονοούμενη στο Δανιήλ 5, «δεῖπνο του Βαλτάσαρ») δείχνει τη συνεχιζόμενη μάχη. Η δυναστεία του πέφτει στους Πέρσες — αποδεικνύοντας ότι καμία γηινή βασιλεία δεν ξεπερνά τους θειικούς σκοπούς.
Το ταξίδι του Ναβουχοδονόσορ: Δύναμη → Υπερηφάνεια → Κρίση → Ταπείνωση → Δοξολογία → Ρέλαψ → Πτώση. Αίδιο προειδοποίηση ότι η αληθινή κυριαρχία ανήκει μόνο στον Θεό.