Στο Julius Caesar 3.2, ο Marcus Antony στρέφει τους πλαιβείους εναντίον των συμορωμένων όχι μόνο με ρητορική αλλά με υπολογισμένη βλάσφημια: "Δεν είστε ξύλο, δεν είστε πέτρες, αλλά άνδρες" (3.2.141–142). Η προηγούμενη φράση—"knaves, blocks, and stones"—είναι σύγχυση· ο Antony τους καλεί πραγματικά "μπλοκ" και "πέτρες" (3.1.261 σε ορισμένες εκδόσεις) ενώ υπονοεί ότι συμπεριφέρονται σαν κλέφτες (αφρόνιμοι/εγκληματίες) ακολουθώντας τυφλά τον Brutus.
Στρατηγική του Antony:
Στην ελισαβετιανή χρήση:
Ο Antony τους αρνεί ακόμα και την αξιοπρέπεια του παθητικού υλικού: το ξύλο και η πέτρα τουλάχιστον εξυπηρετούν σκοπό. Η μάζα, κλιμακωμένη από την πεζογραφία του Brutus και μετά τη ποίηση του Antony, αποδεικνύει επικίνδυνα ελαστική.
Η βλάσφημια καταλύει το σημείο στροφής της παράστασης. Η οργή της μάζας καίει τα σπίτια των συμορωμένων και σκοτώνει τον Cinna τον ποιητή—μια δικαιοσύνη μάζας γεννημένη από ρητορική μηχανική. Ο Σαίξπηρ δείχνει πώς εύκολα οι "άνδρες" γίνονται "μπλοκ" όταν η πολιτεία καταρρέει στη θεατρική συμπεριφορά.