Ιστορία των Χρωματιστών Pastel: Από Σκίτσα 15ου Αιώνα στην Κυριαρχία 18ου Αιώνα
Οι χρωματιστοί pastels — χρώμα δεμένο με ελάχιστη γόμμα αραβική, διαμορφωμένο σε ραβδιά — ανιχνεύουν μια ήσυχη αλλά κρίσιμη διαδρομή στην ιστορία της τέχνης.
15ος Αιώνας: Το Εργαλείο Υπογραφήσης
Οι πρώιμες pastels εμφανίζονται στην εργαστηριακή πρακτική ως προετοιμαστικές σcketches και υπογραφίες για πινακογραφίες και φρεσκούς. Οι καλλιτέχνες εκτιμούσαν την άμεσή τους: πινέλο, διαλύτης, άμεσο χρώμα-επιφάνεια. Leonardo, Michelangelo, και Raphael πιθανώς χρησιμοποίησαν χαλκούχα υλικά σχεδίασης για συνθετακτικές μελέτες.
18ος Αιώνας: Αύξηση σε Ολοκληρωμένο Medium
Οι pastels μεταβιβάστηκαν από σκίτσα σε salon piece. Τρεις maîστροι ορίζουν την εποχή:
- Jean-Baptiste-Siméon Chardin (1699–1779) — Ύψωσε τα dead nature και genre σκηνές με τη μαλακή φωτεινότητα της pastel; The Ray, Boy with a Top
- Jean-Antoine Watteau (1684–1721) — Τεχνική trois crayons (κόκκινο, μαύρο, άσπρο χαλκί) καταγράφει την ευγένεια fête galante με προγενέστερη αυθόρμητη
- Edgar Degas (1834–1917) — Αν και 19ος αιώνας, ο Degas ώθησε την pastel στα εκφραστικά όριά της: στρώσεις, πειραματισμός fixative, μνημειωδές κλίμακα (Dancers, Bathers)
Τεχνική Εξέλιξη
- Βελτιωμένα δεσμευτικά μειώναν την ρήξη
- Επεκταθείσα γκάμα χρωμάτων (συνθετικό ουルトραμαρίνο, χρώμιο οξείδιο πράσινο)
- Ανάπτυξη fixative επέτρεψε στρώσεις χωρίς λήψη
- Εξειδικευμένα χαρτιά (laid, υφασμένα, χρωματιστά grounds) βελτίωσαν την οδοντογραφία
Από εργαστηριακή χρησιμότητα σε αποκάλυψη印象ισμού, οι χαλκούχοι pastels αποδείξαν ότι το ταπεινότερο medium μπορεί να φέρει το βάρος των masterpieces.