Αντίθετα σε μια συνηθισμένη υπόθεση, οι παίξεις στην ελισαβετιανή εποχή εκτελούνταν συνήθως το βράδυ, όχι στο φωτεινό μεσημέρι. Η ανάπτυξη του θεατρικού φωτισμού—κεριά, λαμπάδες, και αργότερα λαμπτήρες πετρελαίου—έτρεψε για δραματικό έλεγχο, ατμοσφαιρικά εφέ και τη δυνατότητα εκτέλεσης σε κλειστούς χώρους ή σε καλυμμένα θέατρα μετά το σκοτάδι. Η ημερήσια εκτέλεση ήταν η εξαίρεση, όχι η κανόνα, ειδικά για τις επαγγελματικές trupes που βούλευαν τα έργα του Σαίξπηρ.