Δραματικές Τέχνες στο All's Well That Ends Well
Το "πρόβλημα κωμωδία" του Σαίξπηρ All's Well That Ends Well χρησιμοποιεί διάφορες εξελιγμένες δραματικές τεχνικές:
- Κωμική Ειρωνεία: Το κοινό ξέρει περισσότερα από τους χαρακτήρες – π.χ. η ψευδής θάνατος της Ελένας και η αντικατάσταση στο κρεβάτι.
- Αποκάλυψη και Πλανημένη Ταυτότητα: Η Ελένα ως Διάνα οδηγεί την κεντρική απάτη και την ανευίδωτη κατανάλωση του Μπερτράμ.
- Λογοτεχνία και Πάν: Αισχrologος χιούμορ (ειδικά από Παρόλες και Λαβάτσ) ελαφρύνει τα σκοτεινότερα θέματα της ανάγκας και της τάξης.
- Παράλληλες Πλοκές: Το ρομαντικό Ελένα/Μπερτράμ διασχίζεται από την πολεμική πλοκή του γαλλικού δικαστηρίου, αντιπαραβάλλοντας την προσωπική και πολιτική τιμή.
- Αντιστροφή Ερωτικού Ιδανικού: Η ενεργητική καταδίωξη του Μπερτράμ από την Ελένα αναστρέφει το παθητικό-γυναικείο τρόπο του ερωτικού ιδανικού.
- Έρως ως Θεραπεία/Απολύτρωση: Το έργο υποστηρίζει ότι ο έρως μπορεί να μεταμορφώσει τον χαρακτήρα – η (αναγκασμένη) ανάπτυξη του Μπερτράμ επιτρέπει την κωμική λύση.
- Ανίδρωση Στρεοτύπων Φύλου: Η Ελένα απειθεί στις παθητικές προσδοκίες· διαμορφώνει τη μοίρα της μέσω νου και βούλησης.
- Τραγικοκωμωδία: Συνδυάζει σοβαρά προδοσία, σχεδόν τραγωδία και δυσκόλως κερδισμένο happy ending – αρνούμενη καθαρή κωμωδία ή τραγωδία.
Αυτές οι τεχνικές δημιουργούν ηθικά περίπλοκο, δομικά πολύπλοκο έργο που αντιστέκεται στην εύκολη κατηγοριοποίηση.