Το τοπίο της φιλιππινέζικης τέχνης μουσικής του 20ού αιώνα σχήματισε από συνθέτες που συνύβριζαν δυτική κλασική εκπαίδευση με εγχώριες μορφές, δημιουργώντας μιαISTINCT φιλιππινέζικη φωνή. Αυτοί οι επτά Εθνικοί Καλλιτέχνες και πρωτοπόροι χτίσαν τα θεμέλια εφ' ων στηρίζεται η σύγχρονη φιλιππινέζικη μουσική.
Francisco Buencamino Sr. (1883–1952) γέφυρωσε την ισπανική αποικιακή και την αμερικανική περίοδο. Πורה συνθέτης με περισσότερες από 100 έργα — συμπεριλαμβανομένου του αγαπητού κουνντιμάν "Dahil Sa Iyo" — έγινε ο πρώτος φιλιππινέζικος maestro της Manila Symphony Orchestra. Ο Nicanor Abelardo (1893–1934), βιρτούοζος πιανίστας και συνθέτης, ανέβασε το κουνντιμάν σε estatus art song μεmeisterwerks όπως "Mutya ng Pasig," "Nasaan Ka Irog," και η ορχηστρική "Banahaw Suite." Οι χρωματικές αρμονίες και η δομική του sophistication θέσαν νέο πρότυπο.
Antonio Buenaventura (1904–1996) αποκατέστησε την Philippine Constabulary Band σε παγκόσμιο επίπεδο παράλληλα συνθέτοντας κινητικούς μαρσούς όπως "Pilipinas Kong Mahal" και "Marangal na Dalit ng Katagalugan." Ο Lucio San Pedro (1913–2002) χάρισε στην χώρα το πιο αγαπημένο νανουρίσμα, "Sa Ugoy ng Duyan," μαζί με το ορχηστρικό ποίημα "Lahing Kayumanggi." Ο Felipe Padilla de León (1912–1992) εξήλωσε στη ζαρσουέλα παράδοση ("Walang Sugat") και δημιούργησε το επαφρодиσιακό ορχηστρικό ποίημα "Mariang Makiling."
Jose Maceda (1917–2004) ξεχωρίζει: εθνομουσικολόγος και avant-garde συνθέτης που πρωτοπόρευσε την εγχώρια μουσική έρευνα. Έργα όπως "Ugnayan" και "Pagsamba" ενσωματώνουν παραδοσιακά όργανα, χωρική διανομή και κοινωνική συμμετοχή — αναδιατυπώνοντας τι могла να είναι η φιλιππινέζικη концерт μουσική. Ο Ryan Cayabyab (γεν. 1954) αντιπροσωπεύει τη σύγχρονη σύνθεση: εξίσου άνετος στο pop ("Kay Ganda ng Ating Musika," "Da Coconut Nut"), jazz και κλασικά είδη, με φιλούσια παραγωγή που εκτείνεται στο cinema, θέατρο και концерт σαλον.
Συχνά λανθασμένα καταχωρούμενος μεταξύ φιλιππινέζικων συνθέτες, ο Ernesto Lecuona (1895–1963) γεννήθηκε στην Κούβα από φιλιππινέζικους γονείς. Η μουσική του — "Malagueña," "Siboney," "Andalucía" — είναι σταθερά ριζωμένη στην κουβανέζικη και ισπανική παράδοση, αν και η κληρονομιά του αντανακλά την παγκόσμια διάδοση της φιλιππινέζικης διασποράς.