Το 1981, η 16χρονη νυμφή του Μπαρατανάτιαμ, Σούντσα Τσανντράν, υπέστη τραύμα στο πόδι που εξελίχθηκε σε γάγγραινα λόγω ιατρικής αμέλειας. Η αποτομή κάτω από το δεξιό γόνατο θα μπορούσε να τερματίσει την χορευτική της καριέρα. Αντ' αυτού, άρχισε ένα κεφάλαιο που θα ξαναπροσδιορίσει την αναπηρία στις Ινδικές τέχνες του θεάματος.
Η Τσανντράν προσαρμόστηκε με το «Ποδί της Τζαϊπούρ» — ένα ελαφρύ, χαμηλού κόστους προστηθικό που αναπτύχθηκε στην Ινδία και επέτρεπε την κίνηση με γυμνά πόδια, απαραίτητο για τον κλασικό χορό. Ακολούθησαν μήνες φυσικοθεραπείας: επανακάλυψη της ισορροπίας, της βάδισης και της δύναμης. Αλλά η βαθύτερη μάχη ήταν ψυχολογική — καταθλίψη, ρήξη της ταυτότητας και το στέigma της αναπηρίας σε μια παράδοση που ιδεοποιούσε το «τέλειο» σώμα.
Το κλασικό Μπαρατανάτιαμ απαιτεί ακριβή αντάβους (βασικές μονάδες), βαθιά (καμπές γονάτων), εκρηκτικά άλματα και περίπλοκες μεταφορές βάρους — όλα σχεδιασμένα για δύο βιολογικά πόδια. Η Τσανντράν, συνεργαζόμενη με γκουρούς όπως ο Βαζούβορ Ραμαγιά Πιλάι, προσάρμοσε συστηματικά το λεξιλόγιο:
Το επάνω μέρος του σώματός της γάνοσε διόδос για συναισθηματική βάθος που πολλοί χορευτές με δύο πόδια δεν πετυχαίνουν ποτέ.
Το 1984, τρία χρόνια μετά το δυστύχημα, η Τσανντράν παρουσίασε το αραγκέτρμ της (ξανά-πρώτη παράσταση). Οι κριτές έκπληξαν τα μέσα ειδήσεών την έκαναν εθνική αισθησία. Δεν είχε απλώς «ξεπεράσει» την αναπηρία — είχε διευρύνει τον ορισμό του τι μπορεί να είναι ένα χορευτικό σώμα.
Οι τεχνικές προσαρμογές της Τσανντράν μελετώνται τώρα στα προγράμματα σπουδών χορευτικής ιατρικής και τέχνης αναπηρίας. Έδειξε ότι η αναπηρία δεν είναι απουσία αλλά προσαρμογή — μια διαφορετική γεωμετρία της χάρης. Η ζωή της επισημαίνει ότι η ταράζα ανήκει σε οποιονδήποτε είναι διατεθειμένος να κάνει τη δουλειά.