Ο λατινικός χορευτής κινείται με μια επαναλαμβανόμενη κίνηση των γονάτων. Τα γόνατα ανεβαίνουν και κατεβαίνουν καθώς ο χορευτής προχωράει μπροστά και πίσω. Ο χορός που προέρχεται από την Κούβα, η ρούμπα, εμφανίστηκε στις χοροπόλες των ΗΠΑ γύρω στο 1920. Κι αμέσως μετάظهرت η σάλσα και μετά το μπόμπο.
Οι λατινικοί χορευτές κάνουν τρία έως πέντε βήματα σε τέσσερις χτύπους. Η ρίζα των χορών, η σοβαρή ρούμπα σαλόνι, έχει τρία πολύ μικρά βήματα που γίνονται στους χτύπους δύο, τρία και τέσσερα – γρήγορα, γρήγορα, αργά, και ξανά. Στο πάτωμα, ο χορευτής κάνει ένα βήμα διακοπής, ένα βήμα αντικατάστασης και ένα αργό βήμα, που τερματίζει συνήθως στη δεύτερη θέση ποδιού. Το πλήρες βασικό κίνημα χορού διαρκεί οκτώ χτύπους, με ένα μπροστινό και ένα πισωινό βήμα.
Ως χορός νυχτερινού κέντρου, η σάλσα έχει τρία βήματα και μια παύση σε τέσσερις χτύπους, με ένα πατάξιμο ποδιού στη παύση. Στο μπόμπο, επίσης με τρία βήματα, ο χορευτής σπάει στον δύο, κάνει το βήμα αντικατάστασης στον τρία, και χτυπάει τους χτύπους τέσσερα και ένα. Οι χορευτές κάνουν τέσσερα βήματα μαρσ στη μερένγκε και πέντε στη τσα-τσα-τσα, με τρία γρήγορα τσα-τσα-τσα.
Όλοι οι λατινικοί χοροί έχουν πεταλοειδές-πλάγιο πεταλοειδές ποδοθέτηση για όλα τα βήματα. Τα βήματα ξεκινούν με βάρος στον πόδι. Σε κάθε βήμα, ο χορευτής γυρίζει το πόδι έξω και βάζει βάρος στην εσωτερική πλευρά της μπάλας του ποδιού. Καμία πτέρνα για να βγάλει βήμα. Το πόδι κινείται έξω πάνω στο πάτωμα, με το δάχτυλο να δείχνει μπροστά. Το βάρος του χορευτή κατεβαίνει για να ισορροπήσει στη μπάλα.
Ίσως πιο σημαντικό από τα βήματα, ο χορευτής απασχολείται με πλήρη λατινική δράση, χορεύοντας την κίνηση από τα πόδια στο πάτωμα μέσω των γονάτων, και φυσικά μετακινεί τα γόνατα στην κλασική κίνηση από πάνω προς τα κάτω. Σε ένα βήμα, το γόνατο καμπύλεται, φέρνοντας κάτω το γόνατο της ίδιας πλευράς. Το γόνατο στηρίζεται ξανά για να φέρει ξανά το βάρος, ωθώντας το γόνατο πίσω σε ανήλικη. Η κουβανά κίνηση μετακινεί τον χορευτή μέσα από όλα τα βήματα.
Ο ρυθμός της καρδιάς οδηγεί περισσότερους από ένα κέντρο σε έναν λατινικό χορευτή. Η κίνηση προέρχεται από διάφορα κέντρα, από το στήθος μέσω της μέσης και των γονάτων. Ο χορευτής εκτελεί πολλαπλές ενέργειες για να κινείται. Σύμφωνα με την Priscilla Renta από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης, ένας ρυθμός tumba υποκείται σε κάθε χορό. Στον ρυθμό gu-gang-pa της σάλσας του الكونγκα, το δεξιό γόνατο κατεβαίνει στο gu-gang για να ανοίξει, και το βήμα έρχεται στο pa. Η κίνηση επαναλαμβάνεται για το πίσω. Η ολοκλήρωση του ρυθμού ολοκληρώνει ένα clave δύο κινήσεων σε οκτώ χτύπους. Ο χορός γίνεται σε ρυθμό 104 έως 108 χτύπους το λεπτό για τη ρούμπα, 180 έως 210 χτύπους για την γρήγορη σάλσα.