Η Μαρθα Γκρέιαμ (1894–1991) θεμελίωσε τον αμερικανικό σύγχρονο χορό. Η τεχνική και η φιλοσοφία της επανάστρεψαν την τέχνη:
Η μηχανή της τεχνικής Γκρέιαμ. Συστολή: εξπνοή, καμπύλωση basin, στήθος καμπυλώνεται (C-curve), αναπνοή συμπιέζεται. Απελευθέρωση: εισπνοή, στήθος μακρύνει, ενέργεια διαχέεται. Απεικονίζει αναπνοή, γέννα, πένθος, οργασμό — τους θεμελιώδεις ρυθμούς της ζωής.
Οχι «χορός για τον χορό». Κάθε κίνηση εκφράζει συγκεκριμένη ψυχική κατάσταση (φόβος, έκσταση, άρνηση). «Η κίνηση δεν ψεύτικα ποτέ».
Προώθησε επαύξηση εργασίας στο πάτωμα: πτώσεις, κυλίσματα, σπείρες, γονάτια, καθισμοί. Χρήση βαρύτητας, όχι άρνηση (εναντίον του balleτ που αναζητά την ανύψωση).
Η κίνηση ξεκινά από impulso αναπνοής. Φρασηλογία = αναπνευστική φρασηλογία. Δημιουργεί οργανική, ομιλιαία μουσικαλικότητα.
Απέριψε την εξωστροφή, τη γραμμικότητα, την απλανησία του balleτ. Ενέπνευσε παράλληλη, καμπυλή ποδιά, γωνιακά αρθρώματα, περκουσιακή επίθεση — το σώμα ως είναι, όχι ως ιδανικό.
Οι χορογραφίες είναι ψυχολογικά δράματα: Lamentation (πένθος), Appalachian Spring (ελπίδα των πρωτοπόρων), Clytemnestra (έκδικηση). Οι χαρακτήρες έχουν τόξο εξέλιξης.
Συνθέτες (Copland, Schuman), γλυπτές (Noguchi — σκηνικά/στολές), σχεδιαστές (Halston). Ολόκληρο θέατρο.
Δημιούργησε διδακτικό, προοδευτικό πρόγραμμα (pάτωμα, όρθιο, διαγώνιος) — επιτρέποντας τη μετάδοση. Σχολές Γκρέιαμ παγκοσμίως.
Κάθε σύγχρονος/συγχρονοποιημένος χορευτής χρησιμοποιεί αρχές Γκρέιαμ (συστολή, βάρος, αναπνοή, πάτωμα). Έκανε τον χορό γλώσσα για τη σύγχρονη ψυχή.