Ο χορός αποτελεί حيζωτικό εργαλείο αφηγήσεως τόσο στο ρεαλιστικό θέατρο όσο και στο μουσικό, αν και η λειτουργία του μεταβάλλεται ανάμεσα στις δύο μορφές.
Ο χορός εκφράζει εσωτερικές καταστάσεις που οι λέξεις δεν μπορούν να πιάσουν. Μεταφέρει συναισθήματα, προωθεί την πλοκή και δημιουργεί ατμόσφαιρα μέσω της καθαρής κίνησης. Στο Hamilton του Lin-Manuel Miranda (ένα υβριδικό έργο), η χορογραφία του Andy Blankenbuehler μεταφράζει την πολιτική αντιπαλότητα, την ερωτική λαγνευση και τον πολεμικό χάος σε κινητικό λεξιλόγιο—κάνουν το εσωτερικό εξωτερικό.
Ο χορός είναι συχνά δομικός: είναι η ίδια η αφηγήση. Καθορίζει χρόνο/τόπο (ο χορός του μπουκαλιού στο Fiddler on the Roof), αποκαλύπτει χαρακτήρα (West Side Story's "Cool"), και παρέχει θέαμα (το ζωολογικό αンゲμπλ στο The Lion King). Ενσωματώνεται με τη μουσική για να υψώσει το τραγούδι σε θεατρικό γεγονός.
Ενώ τα μουσικά είναι ο πιο προφανής οίκος του χορού, το σύγχρονο θέατρο υιοθετεί ολοένα και περισσότερο την κίνηση ως πρωτεύουσα γλώσσα. Τα σύνορα είναι διαχυτή· το καλύτερο θέατρο χρησιμοποιεί κάθε εργαλείο—λόγο, τραγούδι, σιωπή και χορό—για να αφηγηθεί την ιστορία.