Στον Ιούλιο Καίσαρα (Πράξη 3, Τοποθεσία 2), η αντίδραση της μάζας μεταβάλλεται δραματικά σε δύο φάσεις:
Η μάζα εκνεύεται από την λογική, πεζή εξήγηση του Βρούτου ότι σκότωσε τον Καίσαρα για αγάπη στη Ρώμη, όχι φθόνο. Τον εγκριζόμασταν ως ήρωα, κράζοντας «Ζήτω, Βρούτε! ζήτω, ζήτω!» και μέχρι να προτείνουν να στεφανωθεί.
Η Meisterliche ρητορική του Μάρκου Αντωνίου —χρησιμοποιώντας ειρωνεία, την διαθήκη του Καίσαρα και την επίδειξη του τραυματισμένου σώματος— στρέφει την μάζα κατά του Βρούτου. Γίνονται εκδικητική μάζα, φωνάζοντας «Εκδίκησης! Περίστρεψη! Αναζήτηση! Κάψτε! Φωτιά! Σφάξτε! Σφάξτε!» και ξεσpernaούν στα δρόμους, τελικά δολοφονώντας τον ποιητή Κίννα απλώς γιατί μοιράζεται όνομα με έναν συνωμότη.
Η σκηνή αποδεικνύει την ασταθής φύση της δημόσιας γνώμης και τη δύναμη της ρητορικής επάνω στη λογική. Ο Σέκσπιρ δείχνει την ευθραυστότητα της δημοκρατίας όταν η πειθώ αντικαθιστά τη διαβούλευση.