Η τελεία στο fun. είναι προσεκτική στυλιστική επιλογή. Ο όμιλος (Nate Ruess, Andrew Dost, Jack Antonoff) δεν έχει εξηγήσει επίσημα ποτέ, αλλά υπάρχουν αρκετές πειστικές θεωρίες.
Μια τελεία μετά από μια συνηθισμένη λέξη κάνει το όνομα να ξεχωρίζει στα αποτελέσματα αναζήτησης, στις मारκισές, στην τυπογραφία. Ενεργεί ως παύση: «fun.» όχι απλά fun—fun. Δήλωση. Γεγονός.
Ο ήχος του όμιλου εμπνέεται από το pop των 1970s, θεατρικότητα στυλ Queen, και indie folk. Η τελεία αντηχώ την παλαιά typoγραφία—σκέψου παλιούς τίτλους ταινιών ή λογοτεχνικά περιοδικά—υποδηλώνοντας αισθητική «period piece».
Αρνούμενοι να εξηγήσουν, ο όμιλος μετατρέπει την κλήση στίξης σε ξεκινήματα συζήτησης. Είναι ένα μικρό αίνιγμα που ταιριάζει στην μουσική τους: εύκολη στην επιφάνεια, ξαφνικά haunting στο βάθος.
Όποιος κι αν είναι ο λόγος, η τελεία είναι τώρα αδιαίρετη από την ταυτότητά τους—σαν το αστραπή στο KISS ή το umlaut στα Mötley Crüe. Απλώς μικρότερη.