Το τζαζ δεν εμφανίστηκε πλήρως διαμορφωμένο—προέκυψε από μια σύγκλιση αфриканικών παραδόσεων, ευρωπαϊκών αρμονικών δομών και αμερικανικών καυστήρων στα τέλη του 19ου/αρχές 20ού αιώνα. Ακολουθεί η γενεαλογία.
Σπιριτσούαλ: Κωδικοποιημένη αντίσταση, βίβλικη μεταφορά, συλλογική κάθαρση. Work songs: Ρυθμική συγχρονισμός για εργασία (σιδηρόδρομος, χωράφι, φράγμα). Και τα δύο χρησιμοποίησαν πεντάτονες κλίμακες, μελίσμα και ετεροφωνία.
12-βαρύ φόρμα, AAB στίχοι, «blue notes», κιθάρα/πιάνο/αρμονικά. Προσωπική αφήγηση αντικαθιστά τη συλλογική τελετουργία. Άμεσος πρόγονος της τζαζ φράσεως και αρμονικής λεξιλογίου (dominant 7ths, minor-over-major).
Scott Joplin, James Scott, Joseph Lamb. Συγκοπημένη μελωδία πάνω σε σταθερή «oum-pah» μπάσο (αριστερό χέρι). Γραμμένο, όχι improvised—αλλά αποδείχθηκε ότι η συγκοπή μπορούσε να νοταριάζεται και να εμπορεύεται.
Κοινωνικές, ευεργετικές και νεκροταφείες μπάνδες. Οργανωση: κορνέτα, τρομβόνα, κλαρίνο,τούμπα, σνέερ, μπας ντράμ. Ρεπερτόριο: μάρσες, ύμνοι, ραγς, δημοφιλή τραγούδια. Συλλογική improvisation (πολυφωνική αンサмбλ) αναπτύσσεται εδώ—κέρεκασ κοσμάει τη μελωδία ταυτόχρονα.
Storyville (περιοχή κόκκινου φώτα), παρελάσεις, ποτάμια, χοροστάσεις. Μουσικοί διασταυρώνουν: Κρεολες (κλασικά εκπαιδευμένοι) + uptown Μαύροι (μπλουζ/ακουστικοί παίκτες) + Σικελικές, Κουβανές, Καραϊβικές επιρροές. Jelly Roll Morton, King Oliver, Sidney Bechet, νεαρός Louis Armstrong διαμορφώνουν τη σύνταξη.
Σικάγο (South Side), Κάνζας Σίτι, Νέα Υόρκη (Χάρλεμ). Γραμμοφωνικά δίσκοι, ραδιόφωνο, γιρالوντικές μπάνδες διαδίδουν τον ήχο. Λευκές μπάνδες (Original Dixieland Jass Band, Paul Whiteman) γράφουν πρώτοι—αλλά μαύροι καινοτόμοι οδηγούν την τέχνη.
Swing → Bebop → Cool → Hard Bop → Modal → Free → Fusion → Hip-hop jazz → Παγκόσμια υβρίδες. Κάθε γενιά διατηρεί τον πυρήνα: improvisation, swing feel, μπλουζ DNA, συλλογική συζήτηση.
Το τζαζ δεν είναι στυλ—είναι διαδικασία πραγματικού χρόνου σύνθεσης ριζωμένη στην αμερικανο-αφρικανική πολιτιστική ανθεκτικότητα.