Το τζαζ μετέτρεψε ριζικά τη μουσική, τον πολιτισμό και την κοινωνία:
Υψώθηκε η αυ발ή δημιουργικότητα, επηρεάζοντας είδη από το ροκ έως την κλασική και καλλιεργώντας μια κουλτούρα εκφρασης σε πραγματικό χρόνο.
Συγχώνευσε τις αφρικοαμερικανικές, ευρωπαϊκές και λατινοαμερικανικές παραδόσεις, προωθώντας τη διαπολιτισμική ανταλλαγή και την εκτίμηση της ποικιλίας.
Γύρισε ηχογραφία της ισότητας· καλλιτέχνες όπως ο Λουίς Αρμστρόνγκ, ο Ντιουκ Ελλίνγκτον και η Νίνα Σιμόουν φωνάζουν διαμαρτυρία και περηφάνια.
Δημιούργησε τοπικά στυλ σε όλο τον κόσμο—λατινικό τζαζ, ευρωπαϊκό free jazz, ιαπωνικό τζαζ—κάθε ένα με τοπικά χρώματα.
Τα προγράμματα τζαζ στα σχολεία διδάσκουν θεωρία, αυτοσχεδιασμό και δεξιότητες ομαδικής εκτέλεσης, διαμορφώνοντας ευρύτερα τη μουσικαλικότητα.
Έδωσε έμπνευση σε συγγραφείς (Κερουάκ, Μόρισον), οπτικούς καλλιτέχνες (Στούарт Ντέιβις) και κινηματογραφιστές με τους ρυθμούς και τα θέματά του.
Οι χαρακτηριστικές εμφάνισεις των μουσικών (ζούτ σουτ, μπερέ, αφροκομές) γίνονταν πολιτισμικές τάση.
Πρόωθε καινοτομίες στην ηχογράφηση (μικρόφωνα, LP, πολυκονάλεια) που σχήμασαν όλη τη μουσική βιομηχανία.
Τα τζαζ κλαμπ δημιούργησαν ενσωματωμένους κοινωνικούς χώρους, επιταχύνοντας τις πολιτισμικές αλλαγές.
Επηρέασε άμεσα το ροκ, το ποπ, το χιπ-χοπ και τη σύγχρονη σύνθεση· η αρμονική και ρυθμική γλώσσα του παραμένει θεμελιώδης.
Η επίδραση του τζαζ ξεπερνάει πολύ τη μουσική, μεταμορφώνοντας την τέχνη, την κοινωνία και τον παγκόσμιο πολιτισμό.