Από τη γέννησή του στη Νέα Ορλέανη, το τζαζ έχει μεταμορφώσει βαθιά τις κοινότητες κοινωνικά, πολιτιστικά και οικονομικά σε οκτώ βασικές διαστάσεις.
Το τζαζ προέκυψε από αμερικανικά-αφρικανικά blues, ragtime, και spirituals μεικτά με ευρωπαϊκή αρμονία/όργανα και καριβικές ρυθμικές. Οι ενσωματωμένες μπάνδες όπως του Benny Goodman (1936) απεκάλυψαν την αποгородισμόν δεκαετίες πριν τον Civil Rights Act.
Τα clubs (Cotton Club, Village Vanguard, Blue Note) έγιναν σπάνιες δια जातιακό χώρους κατά την εποχή Jim Crow. Η «τζαζ διπλωματία» (γύροι State Department, 1950s και μετά) πρόβαλλε τον αμερικανικό πολιτισμό παγκοσμίως.
Το τζαζ έδωσε στους μαύρους μουσικούς επαγγελματική αναγνώριση, πνευματική εκτίμηση και παγκόσμια σκηνές. Ο Δρ. Billy Taylor ορίζοντας το τζαζ ως «κλασική μουσική της Αμερικής» έσπειρε πολιτισμική περηφάνεια.
Οι νυχτερινές ζώνες (Harlem, 52nd Street, French Quarter, Central Avenue LA) δημιούργησαν θέσεις εργασίας για μουσικούς, clubs, ετικέτες, ραδιόφωνο, και αργότερα φεστιβάλ και τουρισμό.
Το τζαζ επηρέασε λογοτεχνία (Harlem Renaissance, Beat poets), χορό (Lindy Hop, σύγχρονο), οπτική τέχνη (Romare Bearden, Jackson Pollock), και σκηνογραφία ταινιών.
Το We Insist! του Max Roach, το Alabama του Coltrane, το Fables of Faubus του Mingus, το Mississippi Goddam της Nina Simone — τζαζ ως διαμαρτυρία και μάρτυρας.
Ευρωπαϊκό free τζαζ, Ιαπωνικό avant-garde, Νότιοαφρικανικό marabi, Βραζιλιακό bossa nova, Κολομβιανό Latin τζαζ — τοπικές ρίζες με κοινή καθολική γλώσσα.
Προγράμματα σπουδών τζαζ (Berklee, North Texas, Juilliard), NEA Jazz Masters, Smithsonian Jazz Oral History — θεσμοποίηση της τέχνης.
Το τζαζ παραμένει ζωντανός διάλογος μεταξύ παράδοσης και καινοτομίας, ατόμου και συλλογικού, τοπικού και παγκόσμιου.