Η φράση «Μόλις το τζαζ σου δαγκώσει, δεν γυρίζεις πια πίσω» μεταφραζεται ως μια μεταφορά για την αιώνια μαγεία που ασκεί το τζαζ στον ακροατή. Σημαίνει ότι:
Όταν κάποιος «δαγκώνεται» από το τζαζ, γίνεται μόνιμα αιχμάλωτος ενός είδους τέχνης που συνεχώς αποκαλύπτει νέα στρώματα βάθους, πολυπλοκότητας και ομορφιάς. Είναι μια πάθηση που δεν λήγει, αλλά εξελίσσεται μαζί με τον ακροατή.