Το τραγούδι απεικονίζει τον εσωτερικό μονολόγο ενός προβληματικού μαθητή που εξετάζει σχολική σκαμπανεύση. Δεν είναι έγκριση – είναι μια σκόπιμη μελέτη χαρακτήρα σχεδιασμένη να αισθάνει άβολα.
Ο Mark Foster το έγραψε για να ξεκινήσει συζήτηση για την εφήβειον βία, όχι να τη δοξάσει. Η ευτυχισμένη, κολλητική μελωδία εναλλάσσει σκόπιμα με τον τρόμο για να κάνει τους ακροατές άβολους – τεχνική που χρησιμοποιούν καλλιτέχνες όπως οι The Smiths ("Girlfriend in a Coma") και οι The Boomtown Rats ("I Don't Like Mondays").
Το τραγούδι έγινε τεράστιο χιτ (2011), φτάνοντας στο #3 του Billboard Hot 100. Η δημοφιλία τουaused συζητήσεις για λογοκρισία, καλλιτεχνική ευθύνη και εάν το ελκυστικό πακετωμάτισμα τριαντάει σκοτεινά θέματα. Ο Foster υποστηρίζει ότι ο αντίθεση είναι το ζητούμενο: το κακό συχνά φοράει ένα ευχάristo πρόσωπο.