Η μουσική γεύση δεν απαιτεί όρκο πιστότητας. Το να αυθεντιάζεσαι ως γκοτ ή έμο δεν απαγορεύει να απολαμβάνεις χιπ-χοπ — ούτε τζαζ, κάντρι, Κ-ποπ, ούτε γρηγοριανό ψάλμα.
Οι υποκαταστάσεις κültür είναι θέμα συμπάθειας, όχι εξέλιξης. Πολλοί γκοτ αγαπούν την στίχια πυκνότητα, την καινοτομία παραγωγής και την πολιτιστική ιστορία του χιπ-χοπ. Έμο και χιπ-χοπ διασταυρώνουν δεκαετίες (βλ. Λιλ Πιπ, XXXTentacion, GothBoiClique).
Να λέεις σε κάποιον «ποζέρ» για διαγώνιο жанρ αντανακλά την ασφάλεια του κατηγορουμένου, όχι την αυθεντικότητα του ακροατή. Ακούγοντας ό,τι σε κινεί. Οι ετικέτες είναι περιγραφές, όχι φυλακές.