Η κινεζική μουσική εκτείνεται σε χιλιετίες, αλλά οι κεντρικές παραδοσιακές χαρακτηριστικές περιλαμβάνουν:
Οι περισσότερες φολκ και κλασικές μελοδίες χρησιμοποιούν την πεντατονική κλίμακα (5 νότες: Gong, Shang, Jue, Zhi, Yu ≈ Do, Re, Mi, Sol, La). Καμία ημιτόνια → ανοιχτός, σύμφωνος ήχος. Εννατονικές (7-νοτα) κλίμακες εμφανίζονται σε μεταγενέστερα/τέχνη μουσική.
Πολλαπλά οργανα παίζουν την ίδια μελοδία με ατομικά ornamentation (διαφορετικοί ρυθμοί, grace notes, register) — όχι δυτικά κατακόρυφα chords. Η υφή είναι οριζόντια/πλεκομένη.
Τα οργανα κατηγοριοποιούνται από υλικό: Μέταλλο (χαλκός καμπάνες), Πέτρα (κιμπάλες), Μετάξι (χορδές: qin, zheng, pipa, erhu), Μπαμπού (φλάουτα: dizi, xiao), Κολοκύθα (sheng), Πηλός (οκαρίνα), Δέρμα (νταμπλέρια), Ξύλο (ξυλοφωνάκια). Το timbre είναι δομικό.
Yun (韵) — "ηχητικότητα/χάρισμα"; Qi (气) — ανάσα/ζωτική ενέργεια; He (和) — αρμονία/ισορροπία. Η μουσική καλλιεργεί εσωτερική κατάσταση, όχι μόνο διασκέδαση.