Οι γυναίκες έχουν πάντα φωνάζει στην βαριά μουσική — αλλά αυτά τα τέσσερα συγκροτήματα αναγκάσαν το mainstream να ακούσει.
Brody Dalle (φωνή/γιτάρα) κατεύθυνε την Riot Grrrl οργή σε punk/hardcore/metal αλχημεία. Το Coral Fang (2003) σπάει το Billboard 200. Live shows: φέρινη ενέργεια, μηδενική απόσταση μεταξύ σκηνής και pit.
Krysta Cameron (φωνή, 2007-2012; αργότερα Courtney LaPlante) πυροδοτεί «avant-garde metalcore» — breakdowns δίπλα σε jazz chords, autotune δίπλα σε gutturals. Το It's All Happening (2009) παραμένει landmark του genre. Πολυμορφία ως όπλο.
Morgan Lander (φωνή/γιτάρα) ηγήθηκε ολοκληρωμίας γυναικείου line-up μέσω nu-metal (Spit, 2000), thrash (Oracle, 2001), και groove (Funeral for Yesterday, 2007). Αποδείξανε ότι οι γυναίκες μπορούν να κεφαλαιοποιήσουν Ozzfest, όχι απλώς να ανοίγουν.
Vicky Psarakis (φωνή, 2014-present; αρχικά Alissa White-Gluz) παραδίδει melodic death metal με τεχνική ακρίβεια: περίπλοκες χρονικές υπογραφές, ανεμπόδιστα clean passages, χιρουργικά growls. Eye of Providence (2015), Orphans (2019).
Κανένα δεν χρησιμοποιεί το φύλο ως gimmick. Η ταυτότητα κάθε band είναι μουσική πρώτα — female-fronted είναι περιγραφικό, όχι thesis. Επεκτείναν το λεξιλόγιο της βαριάς μουσικής: πώς ακούγεται, ποιος την κάνει, για ποιον είναι.