Η ηλεκτρική αγωγιμότητα βασίζεται στα ελεύθερα ηλεκτρόνια, και τα μέταλλα κυριαρχούν επειδή η ατομική τους δομή προσφέρει μια «θάλασσα» κινητών φορέων φόρτισης. Το κρίσιμο μέτρο είναι η ειδικική αντίσταση (nΩ·m στους 20°C) — όσο χαμηλότερη, τόσο καλύτερα. Δείτε πώς συγκρίνονται οι βασικοί παίκτες.
| Μέταλλο | Ειδική Αντίσταση (nΩ·m) | Κύριες Εφαρμογές |
|---|---|---|
| Αργύριο (Ag) | 15,9 | Ειδικές επαφές, high-end ήχος, RF συνδέσεις (καλύτερη αγωγιμότητα) |
| Χαλκός (Cu) | 16,8 | Βιομηχανικό πρότυπο — καλωδίωση, PCBs, κινητήρες, μετασχηματιστές (καλύτερη αναλογία κόστους/απόδοσης) |
| Χρυσός (Au) | 22,1 | Αντιοξειδωτική επένδυση σε συνδέσεις, ακίδα IC, κρίσιμες επαφές |
| Αλούμινο (Al) | 26,5 | Αέριες γραμμές μεταφοράς, σουρουπιά, φούσκα (ελαφρύτερο, φθηνότερο από τον χαλκό· απαιτείται μεγαλύτερη διατομή) |
| Βολφράμιο (W) | 52,8 | Νήματα λυχνιών, επαφές υψηλής θερμοκρασίας |
Δύο λόγοι: κόστος (το αργύριο κοστίζει ~80× περισσότερο από τον χαλκό ανά kg) και οξείδωση. Το θολώμα του αργυρίου (Ag₂S) αυξάνει την επαφική αντίσταση, καθιστώντας το αναξιόπιστο για τυπικές συνδέσεις χωρίς προστατευτική επένδυση. Το οξείδιο του χαλκού είναι ημιαγωγικό και λιγότερο προβληματικό· όπου η οξείδωση είναι ακατάδεκτη, η χρυσή επένδυση (λεπτή, όξυλη) είναι η λύση.
Η επιλογή υλικού είναι πάντα συμβιβασμός μεταξύ αγωγιμότητας, κόστους, βάρους, αντιοξειδωτικής αντοχής και μηχανικών ιδιοτήτων. Ο χαλκός επιτυγχάνει το γλυκό σημείο για τις περισσότερες εργασίες· τα άλλα καλύπτουν ειδικούς ρόλους.