Δεν υπάρχει συμφωνία στο τυπικό ρεπερτόριο με την επωνυμία «Στρατιωτική Συμφωνία». Η σύγχυση σχεδόν σίγουρα προέρχεται από τη 5η Συμφωνία του Μπετόβεν στα ντε μινόρ, Op. 67, η οποία φέρει τη διάσημη επωνυμία «Συμφωνία της Μοίρας» (ή «Schicksalssinfonie» στα γερμανικά).
Η επωνυμία προέρχεται από την αναφερόμενη 관찰 του Μπετόβεν στον βιογράφο του Αντών Σινντλερ: το εμβληματικό μοτίβο των τεσσάρων νότων στην αρχή — βραχύ-βραχύ-βραχύ-μακρύ (Σολ-Σολ-Σολ-Μι♭) — αντιπροσωπεύει την «μοίρα που χτυπάει την πόρτα». Αν ο Μπετόβεν είπε πραγματικά αυτό διαφεύγεται, αλλά η ερμηνεία έχει μείνει για δύο αιώνα.
Διάφορα έργα έχουν στρατιωτικές συνδέσεις που μπορεί να προκαλέσουν σύγχυση:
Η 5η Συμφωνία του Μπετόβεν δεν είναι πολεμική — είναι υπαρξιακή. Η πορεία από το σκοτάδι του ντε μινόρ στο φως του ντε ματζόρ στο φινάλε χαρτογραφεί ένα πνευματικό ταξίδι, όχι ένα μαχετόπεδιο. Το μοτίβο της «μοίρας» διεπεδάνει τα πάντα τα κινήματα, μεταμορφωμένο από τον απειλητικό χτύπημα στην νικηφόρηκή ανακοίνωση. Είναι ένα από τα ισχυρότερα αφηγηματικά έργα της μουσικής για την άγχωση και την υπέρβαση — χωρίς στρατιώτες.