Παρά την αταξία (βροχή, τεράστιες μάζοι, έλλειψη προμηθειών), η ατμόσφαιρα του Woodstock ορίζονταν από την ειρήνη, την κοινωνική αλληλεγγύη και την μουσική υπεροχή. Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι συνύπαρξαν αρμονικά· θρυλικές εμφανίσεις από τον Χέντριξ, τη Τζόπλιν, τους The Who, τους Santana γινόταν πολιτιστικές αναφορές. Συμβολίζονταν τα ιδεαλιστικά όραματα της αντιπολιτισμικής κίνησης της δεκαετίας του '60.
Από τις 15 έως τις 18 Αυγούστου 1969, μια φάρμα στη Μπέτελ, Νέα Υόρκη, έγινε το επίκεντρο μιας γενιάς. Οργανωμένο ως «3 ημέρες ειρήνης και μουσικής», το φεστιβάλ ξεπέρασε κάθε προσδοκία — και κάθε λογιστική πρόβλεψη.
Δεν υπήρξε βία, παρότι περιμένονταν. Οι άνθρωποι μοιράζονταν φαγητό, φάρμακα, κουβέρτες, ιστορίες. Το «Woodstock Nation» δεν ήταν μεταφορά — ήταν μια προσωρινή υπηρεσία που δούλεψε. Πέραν της μουσικής, το φεστιβάλ απέδειξε ότι η ανθρωπότητα μπορεί να συνεργαστεί όταν μοιράζεται κοινό όραμα.