Στο Μάκμπεθ του Shakespeare, οι τρεις προφητείες των Αδέλφων της Μοίρας λειτουργούν ως καταλύτες που ανάπτουν την潜在 φιλοδοξία του Μάκμπεθ και κινούν την ηθική του διαφθορά:
"Χαίρε, Μάκμπεθ, χαίρε σοι, θέιν του Κάντωρ!"
Όταν αυτή η προφητεία επιτελείται αμέσως, επιβεβαιώνει τη δύναμη των μάγων στο νου του Μάκμπεθ. Η επιβεβαίωση φυτεύει το σπόρο της φιλοδοξίας—αρχίζει να πιστεύει ότι ο στέφανος είναι στην άντλησή του, προκαλώντας τις πρώτες του προδοτικές σκέψεις.
"Χαίρε, Μάκμπεθ, χαίρε σοι, βασιλεύς από τώρα και στο εξής!"
Αυτή η προφητεία γίνεται μανία. Η επιθυμία του Μάκμπεθ για τον θρόνο ξεπερνά την πίστη και την ηθική του, οδηγώντας απευθείας στη δολοφονία του Ντάνκαν και την επόμενη αιματηρή μαχαίρα για να ασφαλίσει τη θέση του.
"Ο Μάκμπεθ δεν θα νικηθεί ποτέ μέχρι το Μεγάλο Δάσος Μπίρναμ να έρθει εναντίον του ψηλού Ντουνσινάνε."
Αυτή η αμφίβολη προφητεία γεννάει παρανοία. Ο Μάκμπεθ διατάσσει τη σφαγή της οικογένειας του Μακντούφ και κρατάει ψευδές αίσθηση ακαταμάχητης, αποτυγχάνοντας να ερμηνεύσει την προειδοποίηση μεταφορικά μέχρι να γίνει πολύ αργά.
Οι προφητείες παρέχουν υπερφυσική πειθώ, αλλά η αυτού του Μάκμπεθ απεριόριστη φιλοδοξία, ηθική αδυναμία και λανθασμένη ερμηνεία της μοίρας είναι οι πραγματικοί οδηγοί της καταστροφής του. Οι μάγες προλέγουν· ο Μάκμπεθ επιλέγει.