Ναι, ο ύδράργυρος χρησιμοποιούνταν σε ορισμένα πρώιμα ραδιοφωνικά εξαρτήματα, κυρίως στους ραδιοσεληνοειδείς ραδιοδιόδους (επίσης λεγόμενους mercury-vapor rectifiers). Ήταν ραδιοδιόδους υψηλής τάσης που χρησιμοποιούσαν χύτρα υγρού υδράργυρου ως κάθοδο μέσα σε σφραγισμένο γυάλινο κάλυμμα. Ήταν συνηθισμένοι σε ραδιοφωνικούς μεταδότες υψηλής ισχύος και ορισμένους πρώιμους ραδιοφωνικούς δέκτες από τη δεκαετία 1920 έως τη 1940.
Ο ύδράργυρος είναι τοξικό βαρύ μέταλλο. Περιβαλλοντικές και υγειονομικές ανησυχίες, μαζί με την εμφάνιση ημιαγωγών ραδιοδιόδων (σιλίκιο, γερμανίο) και τρανζίστορ, καθίσταραν τα υδράργυρα όργανα παρωχημένα μέχρι τη δεκαετία 1960. Η σύγχρονη ηλεκτρονική βασίζεται αποκλειστικά σε μη-τοξικά ημιαγωγικά εξαρτήματα.
Αν συναντήσετε παλαιό εξοπλισμό που περιέχει ύδραργυρο (π.χ., σπασμένο ραδιοσεληνοειδές ραδιοδιόδο), μην προσπαθείτε να χειριστείτε τον ύδραργυρο. Αερίστε τον χώρο, αποφύγετε επαφή με το δέρμα, και ακολουθήστε τους τοπικούς κανονισμούς απόρριψης επικίνδυνων αποβλήτων. Ειδικοί ανακατασκευαστές πρέπει να διαχειρίζονται τέτοια αντικείμενα.