Ο διάλογος μεταξύ του Οιδίποδα και του Χοροδήγου στην Οιδίπους Τύραννος κρυσταλλίζει την κεντρική ένταση του έργου: ατομική βεβαιότητα έναντι κοινωνικής προσοχής.
Ο Χορός ενσαρκώνει τη συλλογική σοφία της πόλεως — προσεκτική, ευγενή. Ο Οιδίπους ενσαρκώνει τον ηρωικό νου — λαμπρό, τυφλός. Η σύγκρουσή τους προαναγγέλλει την αποκάλυψη ότι η βεβαιότητά του είναι η τυφλότητά του.