Η Αντιγόνη και η Ισμήνη δεν λύνουν ποτέ τη σύγκρουσή τους. Η θεμελιώδης τους διαφωνία — το καθήκον της Αντιγόνης प्रति θείο νόμιο να θαφτεί ο Πολυνείκης έναντι του φόβου της Ισμήνης για τον ανθρώπινο νόμο — παραμένει ακαταμάχητη.
Η Ισμήνη αρνείται να συμμετέχει, αφήγηση αργότερα ισχυρίζεται κοινή ευθύνη. Η Αντιγόνη απορρίπτει αυτή την υστερική αλληλεγγύη. Η Ισμήνη επιβιώνει· η Αντιγόνη πεθαίνει για τις αρχές της. Η απόκλιση τους υπογραμμίζει την εξερεύνηση του έργου για τη συνείδηση έναντι της υποταγής, την οικογενειακή πίστη έναντι της εξουσίας του κράτους.