«Ω, Ρомеο, Ρомеο! γιατί είσαι Ρомеο;» – Ιουλίεττα (III.ii)
«Αλλά, σιγά! τι φως από εκείνο το παράθυρο σπάει; / Είναι η ανατολή, και η Ιουλίεττα είναι ο ήλιος» – Ρомеο (III.ii)
«Έχω περισσότερη φροντίδα να μείνω από όση βούληση να φύγω» – Ρомеο (III.i) («φροντίδα» και «βούληση» αντιπροσωπεύουν σύνθετες κινήτρες).
«Η αγάπη σου, σαν κάθε άλλο λουλούδι, θα μαραθεί» – Τιτί (III.iv) (πιθανώς αισθητική παρονομασία στο «λουλούδι» = παρθενία).