Και οι δύο ήταν στρατιωτικοί ηγέτες που γήρανε ειρηνοποιοί και πληρώσαν την ανώτατη τιμή για τη συμφιλίωση Αραβών και Ισραηλιτών.
| Διάσταση | Ιτσάκ Ράμπιν (Ισραήλ) | Ανουάρ Σαδάτ (Αίγυπτος) |
|---|---|---|
| Στρατιωτικό Υπόβαθρο | Πάλμαχ, Αρχηγός ΓΕΣ (1964–68), Υπουργός Άμυνας | Αιγυπτιακή Αεροπορία, πιλότος Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, Αντιπρόεδρος υπό τον Νάστερ |
| Πολιτική Ανέλιξη | Πρωθυπουργός 1974–77, 1992–95 | Πρόεδρος 1970–81 |
| Ειρηνική Πρωτοβουλία | Συμφωνίες Όσλο (1993) με Αραφάτ | Επισκέψη Ιερουσαλήμ (1977), Συμφωνίες Καμπ Ντέιβιτ (1978) |
| Αντίσταση που αντιμετώπισαν | Δεξιά ακραίοι αποίκους, θρησκευτικούς εθνικιστές | Αποβολή από την Αραβική Λιγκα, ισλαμιστές, αριστεροί |
| Δολοφονία | Ιγκάλ Αμίρ (Εβραϊκό ακραίο), Νοέμβριος 1995 | Χαλίντ Ισλαμπούλι (Ισλαμιστής), Οκτώβριος 1981 |
| Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης | 1994 (με Πέρεσ, Αραφάτ) | 1978 (με Μπέγιν) |
Και οι δύο αναγνώρισαν ότι η στρατιωτική δύναμη μόνη της δεν μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη ειρήνη. Κινδύνευσαν — και χάσαν — τη ζωή τους για να υλοποιήσουν διπλωματικά προόδους που ξαναδιάμορφωσαν τη Μέση Ανατολή, αποδεικνύοντας ότι οι εχθροί μπορούν να γίνουν εταίροι μέσω οραματικής ηγεσίας.