Η απόκριση του Καπιτωλίου στην επανάσταση δεν είναι ατομική—είναι συστημική, συλλογική, και σχεδιασμένη για να σπάσει το πνεύμα των περιφέρειες. Δύο μεγάλες εξεγέρσεις καθορίζουν την ιστορία της Panem.
Οι περιφέρειες εξεγέρθηκαν· το Καπιτώλιο την καταστέλλει, αφανίζει την Περιφέρεια 13 (κυριολεκτικά), και ιδρύει τα Πειραματικά Παιχνίδια ως ετήσια τιμωρία: κάθε περιφέρεια πρέπει να θυσιάσει δύο παιδιά (tributes) που μαχούνται έως θανάτου ζωντανά στην τηλεόραση. Αυτό είναι η θεμελιώδης τιμωρία—ιδρυματοποιημένη θυσία παιδιών.
Όlijk η διαφωνία διαδοθεί, το Καπιτώλιο κλιμακώνει:
Στόχος του Καπιτωλίου δεν είναι απλά να σκοτώσει επαναστάτες—είναι να κάνει κάθε πολίτη σύμμαχο στην φρίκη (βλέποντας τους Αγώνες) και να διασφαλίσει ότι η συλλογική θλίψη ξεπερνά κάθε σκέψη αντίστασης. Η τιμωρία για την επανάσταση είναι η καταστροφή της ελπίδας ίδιας.