Το The Mill on the Floss του Τζορτζ Ελιοτ εστιάζει σε μια σχέση που απορρίπτει εύκολη κατηγοριοποίηση. Ο Τομ και η Μάγκι Τόλιβερ δεν είναι απλώς αδερφός και αδερφή – είναι ο πρώτος κόσμος του καθενός, ο πρώτος αντίπαλος, και η τελική συμφιλίωση.
Κοινά παιχνίδια, μυστικές γλώσσες, και αμοιβαία αντίληψη της προκαρούμενης κατάστασης της οικογένειάς τους δημιουργούν δέσμη βαθύτερη από αγάπη – είναι κοινή epistemology. Ξέρουν τους ρυθμούς του καθενός πριν μάθουν τους δικούς τους.
Ο Τομ είναι πρακτικός, φιλότιμος, rule-bound – ο γιος που χρειάζεται ο πατέρας τους. Η Μάγκι είναι φαντασιακή, συναισθηματικά τρωτή, πεινασμένη για νόημα – η κόρη που δεν χωράει στο μολύβι. Αυτή η αντίθεση δεν είναι συμπληρωματική; είναι σύγκρουση. Κάθε επιλογή της Μάγκι από intuition, ο Τομ την διαβάζει ως ριψοκινδυνία. Κάθε κρίση του Τομ από καθήκον, η Μάγκι την νιώθει ως προδοσία.
Η αγάπη του Τομ εκφράζεται ως φύλαξη – θα θυσιάσει για τη Μάγκι, αλλά θα την ελέγξει και. Η αγάπη της Μάγκι εκφράζεται ως πόθος – θέλει να γίνει γνωστή, όχι διαχειρισμένη. Η τριβή είναι σταθερή: Φίλιπ Γουέικεμ, Στίφεν Γκέστ, ο μύλος, η πλημμύρα – κάθε κρίση ξαναπαιίζει το ίδιο επιχείρημα σε νέα tonalities.
Ο Τομ χρειάζεται τη Μάγκι να είναι σεμνή· η Μάγκι χρειάζεται τον Τομ να είναι ευγενικός. Κανένας δεν μπορεί να δώσει πλήρως αυτό που ο άλλος επιθυμεί γιατί θα απαιτούσε την απόρριψη του εαυτού που ο άλλος αγαπάει. Η τραγωδία δεν είναι ότι δεν αγαπούν – είναι ότι η αγάπη τους μιλάει διαφορετικές γλώσσες.
Σε τα τελικά κεφάλαια, η ανεβαίνουσα Φλός αναγκάζει σε φυσική Wiedervereinigung που ξεπερνά χρόνια αποξένωσης. Ο Τομ κοκκινίζει στη Μάγκι· κρεμάνται ο ένας στον άλλον καθώς το νερό τους λάβει. Καμία συγγνώμη, καμία εξήγηση – απλά η αναγνώριση ότι, κάτω από κάθε διαμάχη, η αρχική δέσμη παραμένει αδιάσπαστη. Ο Ελιοτ χαρίζει τους τον μόνον ending που τιμά την πολυπλοκότητα: θάνατος μαζί, όχι resolution στη ζωή.
Οι Τόλιβερ είναι κάθε αδερφικό ζευγάρι που έχει αγαπήσει έντονα, παρεξηγηθεί χρονολογία, και αναρωτιέται αν το άτομο που ξέρει καλύτερα είναι και αυτό που βλάπτει περισσότερο. Ο Ελιοτ αρνείται να απλοποιήσει την αλήθεια.