Εξελισσόμενη Άποψη Ωρατίου για την Τρέλα του Άμλετ: Από Σκεπτικισμό σε Προνόμια Γνώσης
Η αξιολόγηση του Ωρατίου μετατοπίζεται σε όλο το παιχνίδι:
- Πράξη I, Τοπίο II – Σκεπτικός Ανησυχία: Βλέπει την «απολεσμένη χαρά» του Άμλετ ως υπερβολικό πένθος: «Φαίνεται να έχει χάσει όλη τη χαρά του... Έχω δει αυτόν... να φαίνεται ως το αθώιο λουλούδι, αλλὰ το πλέον μIASμα.» Προσπαθεί να τον λογικοποιήσει.
- Πράξη I, Τοπίο IV–V – Μάρτυρας Φαντάσματος: Ο Ωράτιος *βλέπει* το Φάντασμα· τώρα ξέρει ότι η «τρέλα» του Άμλετ έχει φαιδρικό κίνητρο. Ομνύει σιωπή.
- Πράξη III, Τοπίο II – Συνεργάτης: Ο Ωράτιος παρατηρεί τον Κλαύδιο στο παιχνίδι· επιβεβαιώνει την αλήθεια του Φαντάσματος. Είναι τώρα **συνωμοτητής**.
- Πράξη V – Πλήρης Κατανόηση: Κατανοεί ότι η «αντικειμενική διάθεση» ήταν τακτική. Στο τέλος, είναι ο **μοναδικός γνώστης** της πλήρους ιστορίας.
Ο Ωράτιος δεν πιστεύει ποτέ ότι ο Άμλετ είναι *κλινικά* τρελός· μετακινείται από **αμφιβολία → προνόμια γνώσης → πιστός εκτελεστής**.