Οι Ούννοι δεν κατέστρεψαν τη Ρώμη μόνοι τους, αλλά η καταλυτική πίεσή τους παρέσπευσε την διάλυση της Δυτικής Αυτοκρατορίας:
Οι Ούννοι ωθήθηκαν δυτικά (4ος αιώνας), διώχνοντας Γότθους, Βανδάλους, Σούηβους → ζήτησαν καταφύγιο μέσα στα ρωμαϊκά σύνορα → εξαντλήθηκαν πόροι, εκδήλωσε σύγκρουση (π.χ. Αδριανούπολη 378).
Συνεχείς ουννικές επιδρομές (ειδικά υπό τον Αττίλα, 440s) ανάγκασαν τη Ρώμη να ανακατευθύνει λεγεώνες, να μισθώσει βαρβάρους foederati, να πληρώσει τεράστια φόρο — ενervating την κεντρική εξουσία και ταμείο.
Η εξάρτηση από γερμανικούς μισθοφόρους (απολύμανση από ουννική πίεση) φθάρησε τη ρωμαϊκή στρατιωτική ταυτότητα και πιστότητα — στρατηγοί όπως Στιλίχων, Ρικίμερ, Οδοάκερ γεννήθηκαν βάρβαροι.
Ο Ουννικός έλεγχος των κεντρικών ευρωπαϊκών πεδίων διέκοψε/ταράσσο την ανατολικά-δυτικά εμπορική διαδρομή, βλάπτοντας την ρωμαϊκή οικονομία.
Ουννική πίεση → Βισιγοθική μετανάστευση → λήψη από Αλάρικο. Συμβολικός θάνατος της ρωμαϊκής δόξας.
Οι Ούννοι προσαρμόζονταν σε κλιματική/δημογραφική αλλαγή, δεν ήταν καθαρά επιθετικοί. Η σύρραξη της Ρώμης ήταν πολυαιτιολόγητη (οικονομική, πολιτική, κοινωνική, στρατιωτική). Οι Ούννοι ήταν ο εξωτερικός καταλύτης, όχι η ρίζα. Η επίδρασή τους ήταν εμμεσής αλλά αποφασιστική στο να ξεσπάσει την κατέρρευση που τέλειωσε τη Δυτική Αυτοκρατορία.