Το Crabbe (1986) είναι ψυχολογικό μυθιστόρημα, όχι θεατρικό έργο. Δεν έχει ένα ενιαίο εκρηκτικό κλίμαξ· عوض αυτό, χτίζει προς την αυτοκτονία του πρωταγωνιστή Φρανκλιν Κράμπ—το αναπόφευκτο απόγειο της κατακερματισμένης κατάθλιψης, της μοναξιάς και των μη επιλυμένων τραυματισμών του.
Η σκηνή όπου ο Κράμπ αποφασίζει να σκοτώσει τον εαυτό του—περπατώντας στο κρύο με δαγκάλια και αλκοόλ—είναι η κορυφή της νευρικής τάσης της αφήγησης. Αλλά είναι ήσυχη, αναπόφευκτη, όχι αντιπαράθεση.
Η δύναμη του μυθιστορήματος κείται στο συμμοριακό βάρος του, όχι σε ένα ενιαίο σημείο στροφής.