Πηγές για Ιστορικά Θέατρα: Λογοτεχνία, Αρχεία, Προφορική Παράδοση & Φαντασία
Οι δραματογράφοι βασίζονται σε πέντε πρωταρχικούς τύπους πηγών για την ιστορική δραματουργία:
- Λογοτεχνία. Μυθιστορίες, ποιήματα, βιογραφίες → Ρομέο και Ιουλίεττα (ποίημα του Άρθουρ Μπрук), Ιούλιος Καίσαρ (Βίοι του Πλούταρχου).
- Ιστορικά βιβλία & έγγραφα. Μονογραφίες, επιστολές, δίκες, κοινοβουλευτικά αρχεία → 1776 (ΜακΚάλαχ), Χάμιλτον (βιογραφία Τσέρνοφ).
- Προφορικές παραδόσεις. Μύθοι, θρύλοι, λαϊκή μνήμη → Οιδίπους Τύραννος (ελληνικός μύθος), θέατρα για τη Ζωή της Άρκας (γαλλική παράδοση).
- Προσωπική εμπειρία. Αυτοβιογραφικό πυρήνα → Το Γυαλινό Ζωολογικό (οικογένεια Γουίλιαμς, Νότια Αμερική της Μεγάλης Κρίσης).
- Φαντασία. Επεξεργασμένο χρονοδιάγραμμα → Αμαδεύς (φαντασιωμένος Μότσαρτ/Σαλιέρι από Σάφερ).
Υβριδική Πρακτική
Τα περισσότερα μεγάλα ιστορικά θέατρα συνδυάζουν πηγές: ο Σέικσπιερ χρησιμοποίησε τα Χρονικά του Χόλινσετ (ιστορία) + Πλούταρχο (βιογραφία) + δραματική εφεύρεση. Η τέχνη είναι στη μεταμόρφωση — όχι στο δάνειο.
Ηθική Σημείωση
Οι σύγχρονοι δραματογράφοι συμβουλεύονται ολοένα και περισσότερο τις κοινότητες απογόνων, αποφεύγουν το trauma porn, και αναφέρουν πηγές. Το «Βασιζόμενο σε πραγματική ιστορία» φέρει ευθύνη.