Το έργο υποστηρίζει καλύτερα την κριτική του κολονιαλισμού μέσω του «ευγενούς αγρίου». Ο Καλίμπαν, ο εγχώριος της νήσου, είναι αρχικά αθώος και συνδεδεμένος με τη φύση. Η «αποδομή» από τον Πρόσpero—διδασκαλία γλώσσας, επιβολή δουλείας—διαφθείρει τον Καλίμπαν, καθιστώντας τον σύμβολο του πώς η αποικιοκράτηση καταστρέφει την εγχώρια αγνότητα και δημιουργεί μίσος.
Αυτό αντικατοπτρίζει την ευρωπαϊκή δικαιολογία της αυτοκρατορίας: απεικονίζοντας τους εγχωρίους ως νηπιακούς, και στη συνέχεια ευθύνοντας την υποβάθμισή τους στην εγγενή υποlegenheit και όχι στην αποικιακή βία.