Το σχέδιο του μοναχού Λόρεντς — η Ιουλιέτα κάνει τον νεκρή, ο Ρωμέο την ανακτά, φεύγουν μαζί — είναι μια μηχανή Rube Goldberg ελπίδων. Κάθε στοιχείο αποτελεί μοναδικό σημείο αποτυχίας. Εδώ είναι οι πέντε κρίσιμες ευαλωτότητες.
Ο κεντρικός άξονας. Ο μοναχός Ιωάννης, καραντινωμένος λόγω λοιμώδους, δεν παράδωσε ποτέ το γράμμα στον Ρωμέο στη Μαντούα. Καμία επιστολή = ο Ρωμέο πιστεύει ότι η Ιουλιέτα πέθανε. Το σχέδιο πέθανε στο ταχυδρομείο.
«Δύο και σαράντα ώρες». Αλλά τα σώματα διαφέρουν. Αν η Ιουλιέτα ξυπνήσει νωρίτερα — μόνη σε ένα τάφο. Αν ξυπνήσει αργότερα — ο Ρωμέο είναι ήδη εκεί, ήδη νεκρός. Η φαρμακολογία δεν είναι προφητεία.
Ο μοναχός ξέρει τον Ρωμέο: έντονος, απροσεκτικός, αυτοκτονικός όταν εμποδίζεται («Τότε σας αμφισβητώ, άστρα!»). Στοιχηματίζοντας το σχέδιο στην λογική του Ρωμέο είναι κατηγοριальτο λάθος. Ο μοναχός υποεκτίμησε το ακριβώς χαρακτηριστικό που είχε παρατηρήσει.
Η ειρήνη Καπελέτι-Μονταγιού είναι χαρτιά μ細. Ο θάνατος του Πάρις, η επιστροφή του Ρωμέο, η κλαψιάρα ενός υπηρέτη Καπελέτι — οποιαδήποτε σφύρα ξαναφωτίζει τον πόλεμο. Το σχέδιο απαιτεί κοινωνική σταθερότητα που δεν υπάρχει.
Ασθένεια. Καιρός. Χαλασμένο τροχός. Αποτυχημένος κλείσιμος. Το σχέδιο υποθέτει ελεγχόμενο περιβάλλον. Η Βερόνα δεν είναι ελεγχόμενη.
Κάθε ρίσκος ενισχύει τους άλλους. Το γράμμα αποτυγχάνει → ο Ρωμέο ενεργεί προχειρότερα → η χρονική ρύθμιση καταρρέει → η εχθρότητα επιδεινώνεται → μηδενικό περιθώριο σφάλματος. Το σχέδιο δεν είχε ένα ελαττωμα. Είχε συστημική κραυγαλότητα.
Ο Σέικσπιερ χτίζει την τραγωδία στην ύβρη του μοναχού: πιστεύοντας ότι μπορεί να μηχανιστεί την χάρη.