Ο Σέικσπιρ δεν έγραφε για να γεμίσει κάθισμα· το θέατρο ήταν ήδη η μαζική ψυχαγωγία του Λονδίνου. Έγραφε για να ξεπεράσει τους αντιπάλους. Τέσσερις στήριγες εξηγούν γιατί τα έργα του συνεχίζουν να γεμίζουν θέατρα παγκοσμίως.
Η παράλυση του Άμλετ, η ζωντάνια του Φόλσταφ, η φιλοδοξία της Λеди Μακμπέθ, η ανθεκτικότητα της Βιόλα—αυτοί δεν είναι τυποι αλλά ψυχολογικά οικοσυστήματα. Αντιφαίνονται, μεταβάλλονται και μας κακοποιούν γιατί αντανακλούν τις δικές μας αντιφάσεις.
Ο γιάμβος πεντάμετρος ως παλμός της αγγλικής ομιλίας. Μεταφορές που ανασυνδέουν την αντίληψη («η ζωή είναι αλλ' μια σκιά που περπατά»). Νεολογίες (πάνω από 1.700 λέξεις) που έγιναν μέρος του λεξιλογίου μας. Η ποίηση είναι η εμπειρία.
Έρωτας εναντίον καθήκοντος (Ρомеά και Ιουλιέτα). Η φθορά της εξουσίας (Μακμπέθ). Δικαιοσύνη εναντίον έλεος (Ο Χρεωφειλέτης της Βενετίας). Ταυτότητα (Δωδεκάτη Νύχτα). Πένθος (Άμλετ). Αυτά δεν είναι «ελισαβετιανά θέματα»—είναι ανθρώπινες σταθερές.
Ο Σέικσπιρ κλέβει από πηγές (Πλούταρχος, Χόλινσετ, Μπαντέλο) και συμπυκνώνει, επιταχύνει και συγκρούει γεγονότα. Το Μακμπέθ καλύπτει χρόνια σε εβδομάδες. Το Οτέλο καταστρέφει έναν γάμο σε μέρες. Το ρυθμό είναι κινηματογραφικός πριν να υπάρχει ο κινηματογράφος.
Ένα έργο που είναι απεριόριστα ερμηνεύσιμο—φεμινιστικό, μετακολονιαλικό, queer, οικολογικό, πολιτικό—γιατί οι θεμέλιοι είναι αδιασπάστως ανθρωποί. Δεν έπρεπε να τα κάνει ενδιαφέροντα. Τα έκανε αποφυγάσιμα.