Πράξη 4, Τοποθεσία 5 (Η τροφός ανακαλύπτει το «σώμα» της Ιουλιέτας):
«Αλλά αμέσως που ο πανεναόριος ήλιος
Θα αρχίσει στην απωτέρω ανατολή να σέρνει
Τις σκιερές κορτίνες από το κρεβάτι της Αύρορας.»
Αναφορά στην Αύρορα, ρώμαϊκή θεά της αυγής—προσωποποίηση της αυγής ως ξυπνημένου ύπνου. Η εικόνα: η νύχτα σαν κορτίνες τραβημένες στο κρεβάτι της Αύρορας· η αυγή σαν το άνοιγμα των κορτίνων.
Η τροφός μιλάει αυτά τα στίχη στο πένθος, όχι στη ποίηση—έχει ανακαλύψει τον «νεκρό» της Ιουλιέτας. Η όμορφη κλασική αναφορά αντίθετεται βιαίως με τον φόβο που βλέπει. Ο Σέικσπιερ χρησιμοποιεί την απρόσδوكτη ποίηση της τροφού για να αυξήσει την τραγωδία: ακόμη και στην καταστροφή, η γλώσσα διακινείται προς την ομορφιά.