Arts >> Τέχνες και Ψυχαγωγία >  >> Θέατρο >> Δράμα

Ο Μερκούτιος και η Τίτουλα ως Αντιπρόσωποι στο «Ρомеό και Ιουλιέτα» Πράξη II: Σπέρμα vs Θαύμα, Προσά vs Ποίηση

Στην Πράξη II του Ρомеό και Ιουλιέτα, ο Σαίξπηρ αναθέτει τον Μερκούτιο και την Τίτουλα ως συνειδητούς αντίστοιχους των εραστών. Οι αντιθετικές τους διαθέσεις, γλώσσα και κοσμοθεωρίες οξυνούν την αντίληψή μας για ό,τι ρισκάρουν ο Ρомеό και η Ιουλιέτα—και ό,τι ο κόσμος αρνείται να χαρίσει.

Μερκούτιος vs Ρомеό: Κυνηγμός vs Ιδεαλισμός

Το Σπέρμα ως Όπλο

Ο αλλαχτικός, παροιμιασμένος, μπουρδέλος χιούμορ του Μερκούτιου (II.1, II.4) αντικείται ριζικά στη πεταρχική μελαγχολία του Ρομέου. Ενώ ο Ρомеό ποιητίζει τον έρωτα ως υπερφυσική θρησκεία, ο Μερκούτιος τον αναλύει σε όρεξη: «Αν ο έρωτας είναι τυφλός, ο έρωτας δεν μπορεί να χτυπήσει το στόχο».

Ονειροπανηγύριση

Η ομιλία της Βασίλισσας Mab του Μερκούτιου (I.4, αλλά το πνεύμα της σκιάζει την Πράξη II) εκθέτει τα όνειρα ως «παιδιά ελεύθερου εγκεφάλου». Ο Ρомеό αντιμετωπίζει το όνειρό του για την Ιουλιέτα ως προφητείον. Αυτή η σύγκρουση υπογραμμίζει τον επικίνδυνο αδυναμία του Ρομέου να διακρίνει την ψευδαίσθηση από την πραγματικότητα—ένα ελαττωμα που θα αποδειχθεί φάταλο.

Η Τίτουλα vs Ιουλιέτα: Γη vs Αιθέρας

Πραγματισμός vs Αυθορμησία

Η Τίτουλα εδραιώνεται στη σωματική πραγματικότητα—απογόνιμα, σεισμοί, παιδικές πτώσεις (I.3). Στην Πράξη II, καθυστερεί να παραδώσει το μήνυμα του Ρομέου, παραπονιέται για πόνους και πνιγμό, ενώ η Ιουλιέτα δονάται με ανυπομονησία πάθος: «Οι προήκοντες του έρωτα πρέπει να είναι σκέψεις».

Προσά vs Στίχοι, Τάξη vs Συναισθηματικότητα

Οι προσαϊκές, γεμάτες malapropism της Τίτουλα («confidence» για «conference») και σεξουαλικές αλλοίωσεις («Όχι λιγότερο; Ναι, μεγαλύτερο!») αντιπαρατίθενται στους ανυψωμένους στίχους της Ιουλιέτας («Η ευγένεια μου είναι απεριόριστη όσο η θάλασσα»). Η γλώσσα σημαίνει το διχασμό της τάξης: υπηρέτρια vs ευγενή, γήινη εμπειρία vs εκπαιδευμένη διαστελέχωση.

Μητρική Προσοχή vs Νεανική Αντιπαράθεση

Η Τίτουλα αρχικά υποστηρίζει το románσo αλλά τελικά συμβουλεύει δίγαμο (γάμος με τον Πάρις) για ασφάλεια. Η απόρριψη της Ιουλιέτας—«Αρχαία καταδίκη! Ω πιο πονηρό δαιμόνιο!»—σημαίνει τη μετάβαση της από υπακούομενη κόρη σε αυτόνομο πρακτικό που ετοίμαζεται να ρισκάρει τα πάντα.

Δραματική Λειτουργία: Μέτρηση του Κόστους

Αυτοί οι αντίστοιχοι αποτρέπουν την παράσταση να γίνει καθαρό Románσo. Ο θάνατος του Μερκούτιου (III.1) σπάει τον κωμικό κόσμο· η προδοσία της Τίτουλα απομονώει την Ιουλιέτα. Και οι δύο, με τον δικό τους τρόπο, μετρούν το κόστος του ιδεαλισμού των εραστών σε έναν κόσμο που αρνείται να τον φιλοξενήσει.

Δράμα

Related Categories