Στην Πράξη II του Ρомеό και Ιουλιέτα, ο Σαίξπηρ αναθέτει τον Μερκούτιο και την Τίτουλα ως συνειδητούς αντίστοιχους των εραστών. Οι αντιθετικές τους διαθέσεις, γλώσσα και κοσμοθεωρίες οξυνούν την αντίληψή μας για ό,τι ρισκάρουν ο Ρомеό και η Ιουλιέτα—και ό,τι ο κόσμος αρνείται να χαρίσει.
Ο αλλαχτικός, παροιμιασμένος, μπουρδέλος χιούμορ του Μερκούτιου (II.1, II.4) αντικείται ριζικά στη πεταρχική μελαγχολία του Ρομέου. Ενώ ο Ρомеό ποιητίζει τον έρωτα ως υπερφυσική θρησκεία, ο Μερκούτιος τον αναλύει σε όρεξη: «Αν ο έρωτας είναι τυφλός, ο έρωτας δεν μπορεί να χτυπήσει το στόχο».
Η ομιλία της Βασίλισσας Mab του Μερκούτιου (I.4, αλλά το πνεύμα της σκιάζει την Πράξη II) εκθέτει τα όνειρα ως «παιδιά ελεύθερου εγκεφάλου». Ο Ρомеό αντιμετωπίζει το όνειρό του για την Ιουλιέτα ως προφητείον. Αυτή η σύγκρουση υπογραμμίζει τον επικίνδυνο αδυναμία του Ρομέου να διακρίνει την ψευδαίσθηση από την πραγματικότητα—ένα ελαττωμα που θα αποδειχθεί φάταλο.
Η Τίτουλα εδραιώνεται στη σωματική πραγματικότητα—απογόνιμα, σεισμοί, παιδικές πτώσεις (I.3). Στην Πράξη II, καθυστερεί να παραδώσει το μήνυμα του Ρομέου, παραπονιέται για πόνους και πνιγμό, ενώ η Ιουλιέτα δονάται με ανυπομονησία πάθος: «Οι προήκοντες του έρωτα πρέπει να είναι σκέψεις».
Οι προσαϊκές, γεμάτες malapropism της Τίτουλα («confidence» για «conference») και σεξουαλικές αλλοίωσεις («Όχι λιγότερο; Ναι, μεγαλύτερο!») αντιπαρατίθενται στους ανυψωμένους στίχους της Ιουλιέτας («Η ευγένεια μου είναι απεριόριστη όσο η θάλασσα»). Η γλώσσα σημαίνει το διχασμό της τάξης: υπηρέτρια vs ευγενή, γήινη εμπειρία vs εκπαιδευμένη διαστελέχωση.
Η Τίτουλα αρχικά υποστηρίζει το románσo αλλά τελικά συμβουλεύει δίγαμο (γάμος με τον Πάρις) για ασφάλεια. Η απόρριψη της Ιουλιέτας—«Αρχαία καταδίκη! Ω πιο πονηρό δαιμόνιο!»—σημαίνει τη μετάβαση της από υπακούομενη κόρη σε αυτόνομο πρακτικό που ετοίμαζεται να ρισκάρει τα πάντα.
Αυτοί οι αντίστοιχοι αποτρέπουν την παράσταση να γίνει καθαρό Románσo. Ο θάνατος του Μερκούτιου (III.1) σπάει τον κωμικό κόσμο· η προδοσία της Τίτουλα απομονώει την Ιουλιέτα. Και οι δύο, με τον δικό τους τρόπο, μετρούν το κόστος του ιδεαλισμού των εραστών σε έναν κόσμο που αρνείται να τον φιλοξενήσει.