Στη Μακμπέθ, το «καταραμένο σουμάτι» της Λеди Μακμπέθ (Πράξη 5, Σκηνή 1) είναι μια μεταφορική λεία στην συνείδησή της — η ένοχη που δεν μπορεί να ξεπλύνει μετά τη δολοφονία του Ντάνκαν.
Κατά τον ύπνο, τριχομα니아κά τριβει τα χέρια της, φωνάζοντας:
«Βγει, καταραμένο σουμάτι! βγει, λέγω! ... Ποιος θα είχε πιστέψει ότι ο γέρος είχε τόσο πολύ αίμα μέσα του;»
Η πτώση της στη μανία υπογραμμίζει το κεντρικό θέμα του έργου: η ανελεγμένη'ambizione διαφθείρει την ψυχή.