Πώς ο Ελληνικός Χορός Εξηγεί την Τραγωδία: Επτά Λειτουργίες
Στην ελληνική τραγωδία, ο χορός —ομάδα 12–15 εκτελεστών που παραμένουν στην σκηνή καθ' όλη τη διάρκεια— υπηρετεί ως ηθικός, συναισθηματικός και φιλοσοφικός πυξίδας του έργου. Εξηγεί την τραγωδία μέσω:
- Ηθικής σχολιασμού: Κρίνει τις πράξεις των ηρώων έναντι των κοινοτικών και θείων νόμων.
- Ουσιώδους παθών: «Πολλὰ τὰ δεινὰ, κοὐδὲν ἀνθρώπου δεινότερον» —η τραγωδία ως κοινή ανθρωπότητα.
- Μοίρας και θελήματος θεῶν: Υπογραμμίζει τους περιορισμούς της ανθρώπινης 능ύς μπροστά στους θεούς.
- Συναισθηματικής έκφρασης: Δίνει φωνή στην συλλογική έλεος, φόβο, τρόμο που νιώθει το κοινό.
- Δια توسط της κάθαρσης: Οδηγεί το κοινό στην συναισθηματική απελευθέρωση.
- Σοφίας και μυθικής προοπτικής: Τραβήξει παραλληλισμούς με παλιές θείες, πλαισιώνοντας το παρόν σε αιώνια πρότυπα.
- Κριτικής θείκη δίκαιης: Μερικές φορές ρωτάει την δίκαιη των θεών —«Γιατί πνέουν οι δίκαιοι;»
Ο χορός δεν είναι διακόσμημα· είναι η συνείδηση της πόλης, κάνοντάς την ιδιωτική καταστροφή δημόσια και την δημόσια ιδιωτική.