Μια επιμένουσα παρεξήγηση θέτει την αυτοκτόνη της Αντιγόνης στο τέλος του δράματος του Σοφοκλή. Στην πραγματικότητα, η ίδια κρέμεται στον τάφο πριν τις τελικές σκηνές—μια πράξη εκτός σκηνής που αναφέρεται από έναν αγγελιοφόρο και μετατοπίζει το βάρος της τραγωδίας από το μαρτύριο της στον καταστροφή του Κρέοντα.
Η Αντιγόνη βγαίνει στον στίχο 882 από περίπου 1.350. Το δράμα συνεχίζεται για σχεδόν 500 στίχους χωρίς τον τιτυλόχαρακτήρα της. Το φως μετατοπίζεται αποφασιστικά: από το μαρτύριο της Αντιγόνης στην ανάγνωριση (αναγνώριση) του Κρέοντα, την διπλή αυτοκτόνη του Αίμωνα και της Ευρυδίκης, και την απόλυτη καταστροφή του Κρέοντα. Ο Σοφοκλής ακολουθεί την ελληνική σύμβαση—η βία συμβαίνει εκτός σκηνής, αφηγείται ένας αγγελιοφόρος—αλλά χρησιμοποιεί αυτή τη σύμβαση για να μετατοπίσει τον συναισθηματικό επίκεντρο της τραγωδίας.
Απεθνήσκει στη μέση· το δράμα τελειώνει με τις ερείπιωσεις του επιβιόντος. Αυτή η δομική επιλογή κάνει την Αντιγόνη τόσο τραγωδία του κράτους—και του ανθρώπου που το ενσαρκώνει—όσο της νέας γυναίκας που το αντιδρά.