Το Θέατρο της Κυμωτότητας είναι μια ριζοσπαστική δραματική μορφή που αναπτύχθηκε από τον Αντόνιν Αρτο στη δεκαετία του 1930. Στόχος του είναι να επιτεθεί στα αισθήματα του κοινού μέσω βίας, σοκ και ακραίων ηχητικο-οπτικών στοιχείων, δημιουργώντας μια σαρκική, μετασχηματιστική εμπειρία και όχι απλώς παθητική ψυχαγωγία.
Ο Αρτο πίστευε ότι το συμβατικό θέατρο ήταν πολύ «ευγενικό» και αναλυτικό με ευχερειών λογισμού. Οραματιζόταν την παράσταση ως τελετουργική κερεμωνία —συναφής θρησκευτικού ξαφνικού— όπου ηθοποιοί και θεατές μοιράζονται μια συλλογική, καθαρτική όδωση που θραύει την αυθαδεία και ξυπνάει βαθύτερη συνείδηση.
Παρ την κριτική για την πιθανή εκμετάλλευση και την ακραϊότητα του, το Θέατρο της Κυμωτότητας επηρέασε βαθύτατα την θεαμμένη και σύγχρονο θέατρο, εμπνέοντας καλλιτέχνες να καταρρίψουν τις θεατρικές συνθήκες και να εξερευνήσουν την παράσταση ως δύναμη ψυχολογικής και κοινωνικής διαταραχής.